Unia Europejska od wielu lat troszczy się o osoby niepełnosprawne, których stan zdrowia uniemożliwia podjęcie pracy. Członkowie Wspólnoty zobowiązani są zapewnić tej grupie społecznej godne warunki egzystencjalne. Zakres obowiązków państwa wobec niepełnosprawnych regulują wewnętrzne ustawy o pomocy i rehabilitacji społecznej. Określają one formę i wysokość zasiłków, rent i emerytur.

W Austrii podstawowym źródłem utrzymania niepełnosprawnych jest zasiłek opiekuńczy. Korzystają z niego osoby, które wymagają stałej opieki i pomocy w wymiarze co najmniej 50 godzin miesięcznie z powodu niepełnosprawności, która wedle wszelkiego prawdopodobieństwa będzie trwała co najmniej sześć miesięcy. Niepełnosprawni otrzymują pieniądze z tytułu ubezpieczenia socjalnego lub wypadkowego. W przypadku pogorszenia się stanu zdrowia, mogą ubiegać się o zwiększenie wymiaru zasiłku.

Zasiłek pierwszego stopnia (najniższy) wynosi ponad 145 EURO miesięcznie, a drugiego stopnia blisko 1533 EURO. Wysokość zasiłku ustalana jest na podstawie orzeczenia lekarskiego. Świadczenie nie podlega opodatkowaniu od dochodów. Większość niepełnosprawnych Austriaków otrzymuje zasiłek pierwszego stopnia.
Niepełnosprawnym w Finlandii przysługują cztery rodzaje zasiłków: pielęgnacyjny na niepełnosprawne dziecko, z tytułu niepełnosprawności, pielęgnacyjny dla pobierających rentę i renta inwalidzka.

Zasiłek pielęgnacyjny na niepełnosprawne dzieci przysługuje rodzinom, które opiekują się chorymi dziećmi w domu. Zasiłek ten przyznawany jest na jakiś czas albo na stałe - do osiągnięcia 16 roku życia. Pobieranie zasiłku opiekuńczego nie jest uzależnione ani od dochodów, ani od majątku rodziców czy dziecka. Zasiłek jest wolny od podatku. Państwo wypłaca też zasiłki specjalne. Jednym z nich jest podwyższony zasiłek opiekuńczy. Otrzymują go rodziny, w których opieka nad dzieckiem wymaga wiele poświęcenia.

Zasiłek z tytułu niepełnosprawności otrzymują niepełnosprawni w wieku 16 - 64 lat. Finowie, których sprawność z powodu choroby lub defektu fizycznego zmniejszyła się trwale w ciągu co najmniej roku. Najniższą sumę otrzymują osoby, które doznały istotnego uszczerbku na zdrowiu i ponoszą stałe koszty z tym związane. Podwyższony zasiłek pobiera ten, kto doznał znacznego uszczerbku na zdrowiu. Rozszerzony zasiłek z tytułu niepełnosprawności przysługuje niepełnosprawnym w stopniu znacznym.

Zasiłek pielęgnacyjny dla pobierających rentę przysługuje osobom niepełnosprawnym, które ukończyły 16 lat i pobierają rentę. Najniższy zasiłek otrzymują niepełnosprawni, którzy wymagają stałej opieki. Podwyższony zasiłek ci, którzy potrzebują pomocy z zewnątrz, regularnego doglądania. Rozszerzony zasiłek - osoby, które wymagają nieprzerwanej opieki.

Prawo do renty inwalidzkiej w Finlandii przysługuje osobom, które z powodu choroby nie mogą utrzymać się z własnej pracy. Renta może zostać zawieszona, gdy stan zdrowia i zdolność do pracy pobierającego rentę znacznie się poprawią albo, gdy ma on stałe dochody z pracy, zapewniające mu wystarczające utrzymanie. W przypadku pogorszenia stanu zdrowia, zawieszona renta może zostać ponownie przyznana w ciągu dwóch lat od momentu jej zawieszenia.

Pobierający rentę inwalidzką, jeśli chciałaby podjąć pracę może ją zawiesić na okres od sześciu miesięcy do dwóch lat. W tym czasie otrzymuje zasiłek w wysokości 302 EURO miesięcznie. W razie utraty pracy może ponownie korzystać z renty.

Niepełnosprawni we Francji utrzymują się z czterech świadczeń socjalnych:

1) Wyrównania kosztów pracy (ACFP) - Zasiłki te są finansowane przez departament, a przydzielane za zgodą COTOREP osobom z niezdolnością do pracy w co najmniej 80%, w przypadku gdy niepełnosprawny ponosi dodatkowe koszty związane z niepełnosprawnością.
2) Zasiłku na opłacenie opiekuna osoby niepełnosprawnej (ACTP) -
Jest to zasiłek dla osób z niesprawnością 80%, wymagających stałej opieki. Jego wysokość zależy od dochodów osoby niepełnosprawnej i indywidualnych potrzeb.
3) Zasiłku na specjalną edukację dziecka (AES) - Korzystają z niego rodziny, opiekujące się dziećmi do 20 roku życia - z niesprawnością 80% lub warunkowo - 50% - 80%. Jego wysokość zależy od indywidualnych potrzeb i ewentualnej potrzeby wspierania się opiekunem osoby niepełnosprawnej. Zasiłek jest podzielony na 6 kategorii, w zależności od miesięcznych kosztów ponoszonych na dziecko.
4) Zasiłku dla dorosłych (AAH) - Finansowanego przez państwo. Jego wysokość zależy od dochodów (niekoniecznie od zarobków). Służy wyrównaniu dochodów do minimum gwarantowanego. Osoba niepełnosprawna musi mieć niesprawność rzędu 80% bezwarunkowo, 50% - 80% warunkowo. Samotnym niepełnosprawnym przysługuje dodatek do zasiłku.
5) Zasiłku dla pracujących osób niepełnosprawnych (GRTH) - Jest to wyrównanie dochodów do minimum gwarantowanego dla niepełnosprawnych, zatrudnionych na normalnych warunkach lub zatrudnionych w podobnych do Polskich zakładach pracy chronionej.
6) Renty inwalidzkiej - Wypłacanej z ubezpieczenia zdrowotnego. Mogą ją otrzymać osoby poniżej 60 roku życia, których zdolność do pracy spadła o 2/3 względem stanu normalnego na skutek wypadku, nie związanego z pracą lub chorobą. Wysokość renty zależy od czasu, przez jaki dana osoba płaciła składkę zdrowotną oraz od jej poprzednich dochodów.

Niepełnosprawni w Grecji mają prawo do bezpłatnej opieki zdrowotnej oraz świadczeń rentowych i rehabilitacyjnych. Na straży ich praw stoi Departament Ochrony Osób Niepełnosprawnych, którego pracę koordynuje Minister Zdrowia i Opieki Społecznej. Misją departamentu jest zapewnienie niepełnosprawnym godnych warunków życia.

Grecki system orzekania o niepełnosprawności funkcjonuje w oparciu o trzy grupy inwalidzkie: Całkowita - 80% niepełnosprawności - inwalida otrzymuje pełną sumę zasiłku. Zwykła - stopień inwalidztwa wynosi tu od 67 do 79% i przysługuje wówczas 3/4 pełnej sumy zasiłku. Częściowa grupa inwalidzka - stopień inwalidztwa wynosi od 50 do 66% i osobie niepełnosprawnej należy się wówczas 1/2 pełnej kwoty zasiłku.

Niepełnosprawni w Niemczech korzystają z tzw. Pomocy bieżącej oraz pomocy personalnej i pieniężnej. Pomocy bieżącej udziela Urząd Integracyjny. Dba on o to, by: niepełnosprawni w stopniu znacznym nie utracili swojej pozycji socjalnej, zostali zatrudnieni na takich stanowiskach pracy, które odpowiadają ich możliwościom, a także pozwalają na rozwój. By dzięki świadczeniom przedstawicieli branży rehabilitacyjnej i środkom, którymi dysponuje pracodawca, byli zdolni utrzymać się na stanowisku i skutecznie o nie rywalizować.

Pomoc personalna obejmuje poradnictwo i opiekę w zakresie rozwiązywania problemów zawodowych i osobistych. Pomoc pieniężną - pokrywa koszty pomocy technicznych niezbędnych w pracy i do zdobycia pracy (np. prawo jazdy, samochód, łącznie z naprawami i dodatkowym wyposażeniem), wyposażenia i utrzymania mieszkania odpowiedniego dla osoby niepełnosprawnej.

Niepełnosprawnym w Niemczech przysługują trzy świadczenia:

1) Świadczenie na rzecz rehabilitacji medycznej - Obejmuje ono  świadczenia medyczne, w tym stomatologiczne, leki i środki opatrunkowe. Ponadto gimnastykę, terapię ruchową, leczenie zaburzeń mowy, koszty protez i sprzętu ortopedycznego. Świadczenia na rzecz rehabilitacji medycznej są realizowane zależnie od potrzeb w szpitalach, ośrodkach zdrowia i zakładach specjalistycznych.
2) Świadczenie na rzecz udziału niepełnosprawnych w życiu społecznym - To świadczenia z zakresu pedagogiki leczniczej dla dzieci, które nie uczęszczają jeszcze do szkoły. To pomoc w zakresie porozumienia z otoczeniem, pomoc na rzecz udziału w życiu społecznym i kulturalnym.
3)  Świadczenia finansowe - Niepełnosprawni, którzy nie pracują z tytułu choroby lub wypadku przy pracy otrzymują od państwa zasiłek chorobowy. Jest on wypłacany w ramach świadczeń na rzecz rehabilitacji - w zależności od tego, jaki w ich przypadku w grę wchodzi świadczeniodawca. Wysokość zasiłku chorobowego nie może przekraczać 80% wynagrodzenia za pracę netto. W ubezpieczeniu rentowym wypłaca się zasiłek przejściowy, wynoszący 75% ostatnich zarobków netto.

Osoby niepełnosprawne w Szwecji mogą liczyć na wiele form pomocy: niepełnosprawnym ruchowo przysługują protezy i wózki inwalidzkie; niedosłyszącym - aparaty słuchowe i lampy sygnalizacyjne do użytku domowego. Niesłyszącym - tłumacz języka migowego; niedowidzącym - magnetofony do odtwarzania nagranych książek i czasopism. Osobom z zaburzeniami mowy - aparaty pomagające w mówieniu.

Niepełnosprawni w Szwecji mogą skorzystać z pomocy finansowej na zakup samochodu. Mogą starać się o dotację na adaptację mieszkania zgodnie ze swoimi potrzebami. Samorządy dysponują mieszkaniami, których wnętrza są przystosowane do osób poruszających się o kulach i na wózkach.

Dla dorosłych niepełnosprawnych organizowane są specjalne kursy podnoszące ich kwalifikacje zawodowe. Osoby te mogą uczestniczyć w regularnych programach edukacyjnych. Takie szkolenia organizowane są również dla osób upośledzonych umysłowo.

O niepełnosprawnych w Wielkiej Brytanii troszczą się dwa urzędy: Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej Przewlekle Chorych oraz Niepełnosprawnych i Chorych Umysłowo, które odpowiada za pomoc społeczną i usługi medyczne dla osób niepełnosprawnych oraz Wydział do Spraw Osób Niepełnosprawnych, który podlega Ministerstwu Pracy i Zasiłków.

W zależności od stopnia i rodzaju niepełnosprawności, niepełnosprawni w Anglii otrzymują różnego rodzaju zasiłki lub zapomogi, np. na zakup sprzętu ortopedycznego, wózków inwalidzkich, komputerów, samochodów. Osoby, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej mogą ubiegać się o tzw. zapomogi bezpośrednie - na zakup podstawowych środków do życia. Udzielają je lokalne ośrodki władzy. 

Usługi zdrowotne w Wielkiej Brytanii świadczone są przez agendy państwowe. Ich jakość podlega kontroli Departamentu Służb Społecznych, który funkcjonuje przy organie władzy lokalnej na szczeblu hrabstwa. Pomoc społeczna świadczona przez departament obejmuje: pomoc dzienną (domy dziennego pobytu), krótkotrwałą pomoc instytucjonalną, poradnictwo i doradztwo. 

Niepełnosprawnym Brytyjczykom przysługuje: pomoc w dostosowaniu mieszkania do swoich potrzeb, pomoc pielęgniarki środowiskowej, dostarczanie posiłków do domu, pomoc domowa, bezpłatna rehabilitacja oraz recepty.

Niepełnosprawnym, którzy kształcą się na uczelniach wyższych przysługuje specjalny zasiłek - Disabled Student’s Allowances. Umożliwia on m.in. pokrycie kosztów pomocy dydaktycznych oraz transportu. Studenci mają prawo do tej pomocy bez określenia, na co są potrzebne pieniądze - do sumy 5120 funtów rocznie.

Niepełnosprawni w Wielkiej Brytanii mogą korzystać z wielu ulg. Przysługuje im zniżka na bilety autobusowe, kolejowe, promowe i lotnicze. Dofinansowanie do wyjazdów wakacyjnych. Rabat na zakup używanego samochodu, tańszy abonament telewizyjny. Mają prawo do bezpłatnego parkowania pojazdów.